Bu rapor, enerjinin silahlaştırılması kavramını hem üretici devletlerin arz kesintileri hem de hegemonik güçlerin erişim ablukaları üzerinden analiz ederek bu stratejinin sisteme entegre ve güçlü aktörlere karşı uzun vadede başarısızlığa mahkûm bir stratejik illüzyon olduğunu savunmaktadır.

Çalışmanın ilk bölümünde 1973 OAPEC ambargosu ve 2022 Rusya-Avrupa doğal gaz krizleri incelenerek arzın silahlaştırılmasının kısa vadeli ekonomik şoklar yaratsa da nihayetinde küresel serbest piyasanın dört temel uyum mekanizmasını (üretim artışı, ticari stoklar, stratejik rezervler ve esnek nakliye rotaları) tetiklediği vurgulanmaktadır. Bu adaptasyon süreci, hedef ülkeleri hızla alternatif kaynaklara yöneltirken silahı kullanan aktörün pazar hakimiyetini kalıcı olarak kaybetmesine yol açan yıkıcı bir bumerang etkisi yaratmaktadır.

Raporun ikinci bölümünde ise, ABD-Çin rekabeti ekseninde erişimin silahlaştırılması argümanı, küresel müştereklerin kontrolü çerçevesinde ele alınmaktadır. Çin’in deniz yoluyla ithal ettiği petrole olan yapısal bağımlılığı, ABD’ye uzak deniz ablukası fırsatı sunmaktadır. Ancak Çin’in sahip olduğu devasa kömür rezervleri, stratejik stokları, talep daraltma kapasitesi ve Rusya-Türkistan bağlantılı karasal tedarik hatları, bu ablukanın etkisini yıllara yayarak küresel ekonomide derin krizler yaratma potansiyeli taşımaktadır.

Sonuç itibariyle araştırma, enerji nakil hatlarının ve kaynaklarının silahlaştırılmasının, zayıf ve izole ülkelere (örneğin 1990’lardaki Irak) karşı sonuç alıcı olabilse de küresel sisteme entegre devletlere karşı uygulandığında, ablukayı kuran gücü de ekonomik çöküş riskleriyle baş başa bırakabilecek iki ucu keskin ve yüksek riskli bir hamle olduğunu ortaya koymaktadır.

Okumak İçin Tıklayınız