ArtıKÜME 2025 · Yerli Yersiz

Henüz İsimsiz

Muharrem Dalhan

Bu eser, bireyin kendi yansımasıyla kurduğu narsistik ilişkiyi ve bu ilişkinin toplumsal etkileşim aracılığıyla nasıl bir “oluş” sürecine evrildiğini sorgular. Dev ekran aracılığıyla kendi görüntüsüyle karşılaşan izleyiciye yöneltilen “Kendine bakmaktan vazgeçebilir misin?” sorusu, öznenin kendini aşan bir dönüşüme açık olup olmadığına dair bir davet niteliği taşır. İzleyicinin bu vazgeçişi kabul etmesiyle başlayan dijital dekonstrüksiyon süreci, bedeni organik formundan ayrıştırarak küresel yapılara, ağ benzeri plexus sistemlerine ve mekân içinde dağılan bir duman formuna dönüştürür. Bu dönüşüm, bir yok oluş değil; katı olandan akışkan olana doğru gerçekleşen bir evrim olarak ele alınır. Mekâna dâhil olan diğer bireylerin sesleri, yaşamın kaçınılmaz yankıları olarak sürece katılır. Bu sesler, izleyicinin dönüşen geometrik formuna çarparak onu parçalara ayırır; böylece özne, kendi imgesine yönelik takıntısından uzaklaşarak kolektif bir estetik yapı içinde yeniden konumlanır. Sonuç olarak çalışma, izleyicinin kendi sınırlarını terk ederek, yaşamın çok katmanlı akışıyla sürekli yeniden biçimlenen, isimsiz fakat daha geniş ve zengin bir varoluş hâline geçişini deneyimlemesini amaçlar.