ArtıKÜME 2025 · Yerli Yersiz

Hurdalık

İrem Saç

Hurdalık, atık ve terk edilmiş nesnelerden üretilmiş üç yüz küçük ölçekli heykelden oluşan bir yerleştirme olarak kurgulanır. Çalışma; kimlik, geçicilik, dönüşüm ve direniş kavramlarını maddesel karşılıkları üzerinden tartışmaya açar. Her bir heykel, gündelik yaşamın dışına itilmiş, işlevini yitirmiş ya da değersizleştirilmiş parçaların yeniden bir araya getirilmesiyle oluşur. Bu üretim biçimi yalnızca fizik-sel bir geri dönüşüm pratiği değil, aynı zamanda toplumsal değer sistemlerine yönelik eleştirel bir öneri sunar. Projede kullanılan malzemeler ikinci el dükkânlarından, bit pazarlarından ve çeşitli atık alanlarından temin edilir. Nesnelerin yüzeylerinde bulunan çizikler, kırıklar, pas izleri ve aşınmalar bilinçli olarak korunur; bu izler, geçmiş kullanım biçimlerinin ve bireysel hafızaların taşıyıcısı olarak değerlendirilir. Bu sayede her bir heykel, yalnızca yeni bir form üretmekle kalmaz, aynı zamanda katmanlı bir zaman deneyimi sunar. Parçalar yeni kompozisyonlar içinde bir araya geldiklerinde, önceki işlevlerinden koparak farklı bir varoluş biçimine evrilir. Yerleştirme, sergi mekânında kolektif bir bütünlük oluşturacak biçimde düzenlenir. Küçük ölçekli heykellerin yan yana gelişi, tekil varlıkların bir aradalık içinde nasıl yeni anlam alanları üretebildiğini görünür kılar. İzleyici, parçalar arasındaki ilişkileri takip ederken nesnelerin önceki yaşamlarına dair izlerle karşılaşır. Bu karşılaşma, değer kavramını sabit bir ölçüt olmaktan çıkararak bağlama göre değişkenlik gösteren bir yapı olarak düşünmeye davet eder. Çalışma, değersiz kabul edilen nesnelerin yeniden görünürlük kazanması üzerinden politik bir duruş geliştirir. Tüketim kültürünün hızına karşı, yavaş, el emeğine dayalı ve düşünsel yoğunluğu olan bir üretim biçimi önerir. Seri üretim mantığının aksine her heykel tekil ve geri dönülmez bir birleşim olarak varlık kazanır. Bu tekillik, kolektif yapı içinde hem kırılgan hem de dirençli bir varoluş sergiler. Parçalar bir araya geldiklerinde bireysel sınırlarını aşarak çoğul bir anlatı kurar. Hurdalık, maddesel olanın sınırlarında dolaşarak kalıcılık fikrini sorgular; sanat nesnesinin değerini korunmuşluğunda değil, kurduğu ilişkilerde ve açtığı düşünsel alanda arar. Bu yönüyle çalışma, izleyiciyi atık, hafıza ve değer kavramlarını yeniden düşünmeye davet ederken, dönüşümün hem maddede hem de anlamda mümkün ol-duğunu hatırlatır.