ArtıKÜME 2025 · Yerli Yersiz

Kışın Ortasında

Hamza Uysal

Modern yaşamın betonlaşmış yapıları içinde sıkışan “şehir insanı”, doğayı artık fıtri bir yuva ya da varoluşsal bir sığınak olarak değil, tüketim pratikleri içinde konumlanan bir deneyim nesnesi olarak algılar. İsmet Özel’in  Üç Frenk Havasışiirinde tarif edilen “pahalı zevkler ve ucuz cesaretler” bağlamında düşünüldüğünde, doğa ancak ehlileştirildiği, mülkiyet altına alındığı ve bireysel konfor alanına hizmet ettiği ölçüde değerli hâle gelir. Kışın Ortasında / Amidst the Winter, modern insanın doğayla kurduğu bu kurgulanmış, sentetik ve yüzeysel ilişkiyi sinemanın dili aracılığıyla sorgulayan bir kısa film üçlemesinin ilk bölümünü oluşturur. Projenin tematik omurgası, modern bireyin doğayı kendinde bir değer olarak değil, “organik” etiketiyle pazarlanan bir tüketim nesnesi olarak sahiplenme arzusuna ve bu yaklaşımın yarattığı yabancılaşmaya dayanır. Anlatı, şehir hayatının yoğun temposundan uzaklaşarak hafta sonunu metruk bir köy evinde geçirmek isteyen üç arkadaşın deneyimine odaklanır. Başlangıçta huzur verici ve kontrollü bir kaçamak olarak kurgulanan bu yolculuk, modern dünyanın teknolojik alışkanlıklarının terk edilmiş bir mekâna taşınmasıyla yapay ve eğreti bir hâl alır. Elektrik ve suyun varlığıyla pekiştirilen sahte güven hissi, karakterleri doğanın içinde değil, adeta sterilize edilmiş bir “açık hava müzesi”nde bulundukları yanılsamasına sürükler. Ancak doğa, kendisine atfedilen pasif ve dekoratif rolü reddettiğinde; ani bir kar fırtınası ve kesilen elektrikle birlikte bu kırılgan kurgu dağılır ve “ucuz cesaretler” yerini çıplak bir varoluş kaygısına bırakır. Film, edebiyat ile sinema arasında metinlerarası bir ilişki kurmayı hedefler. Şiir, anlatıya dışsal bir süsleme unsuru olarak değil, karakterlerin eylemlerine nüfuz eden bir yaşam pratiği ve dramatürjik bir yapı taşı olarak dâhil edilir. İsmet Özel’in dizeleri, sahnelerde somut-laşarak karakterlerin davranışlarında karşılık bulur; böylece şiirin imgesel dünyası sinemanın görsel diliyle organik bir bütünlük içinde buluşturulur. Bu yaklaşım, geleneksel uyarlama biçimlerinin ötesine geçerek iki disiplin arasında yeni bir ifade alanı açar. Kışın Ortasında, doğaya dönüş arzusunun, modern insanı kendi yapaylığıyla yüzleşmeye zorlayan ironik bir karşıtlık içerdiğini öne sürer. Romantik bir kaçış fikriyle başlayan anlatı, doğanın kontrol edilemez ve sert gerçekliği karşısında bir hayatta kalma mücadelesine evrilir. Bu bağlamda film, izleyiciyi temel bir soruyla baş başa bırakır: Doğayı dönüştüremediği ve tüketemediği bir bağlamda, insanın kendi kurduğu yapay kurgudan geriye ne kalacaktır?